|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Góra Parkowa w Bielawie powiat dzierżoniowski Góra Parkowa (wys. 455m n.p.m.) to jedno ze Wzgórz Bielawskich położone w środkowej części Bielawy. Właścicielem jest Skarb Państwa, Lasy Państwowe. Nadzór nad Górą Parkową sprawuje Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych we Wrocławiu, Nadleśnictwo Świdnica, Leśnictwo Jodłownik. Powierzchnia Góry Parkowej wynosi 29 ha, w tym powierzchnia leśna 28ha. Najwygodniejsze dojście do góry prowadzi ulicą Obrońców Westerplatte, przy końcu której stoi tablica informacyjna z zaznaczonymi ścieżkami. Od strony zachodniej i południowej Góra Parkowa jest otoczona ogródkami działkowymi POD im. Gen. W. Sikorskiego i “Radość’. Od wschodu graniczy z Górą Średnią. U podnóża Góry Parkowej w ciągu drogi wojewódzkiej nr 384 przebiega obwodnica Bielawy. Na szczycie stoi metalowa wieża widokowa oraz budynek stacji transformatorowej i maszt antenowy. Obecnie na północnym zboczu Góry Parkowej znajdują się: 200 metrowy wyciąg narciarski "Krasnal" oraz stok saneczkowy. Powstają tam również miejsca do grillowania. W kilku miejscach Góry Parkowej są pozostałości po starych poniemieckich obiektach w postaci podmurówek, betonowych elementów ławek. Na pozostałym obszarze znajduje się sieć ścieżek spacerowych, które przebiegają przez teren porośnięty lasem mieszanym z przewagą świerku, lipy i dębu. W 2004 roku wybudowano linię oświetleniową części stoku północnego dla potrzeb toru saneczkowego. W przyszłości na Górze Parkowej ma zostać utworzona ścieżka rowerowa. Gmina planuje również wybudowanie obiektu gastronomicznego. Historia W czerwcu 1925 roku na szczycie Góry Parkowej stanęła pierwsza w powiecie stalowa wieża widokowa (wcześniej istniały tam dwie drewniane wieże). Jej fundatorem było EGV Langenbielau, któremu przewodniczył wówczas Wolfgang Dierig. Konstrukcji nadano jego imię nazywając ją Wieża Wolfganga (niem. Wolfgangturm) [http:// pl.wikipedia.org/wiki/Góra_Parkowa_(Góry_Sowie)]. Jest to wieża o metalowej konstrukcji, mierzy 9 m wysokości. Na dwóch poziomach umieszczono platformy widokowe. Na wyższej zamocowano kierunkową tablicę orientacyjną. Tablica ta miała swoją historię. Ufundowana w 1890 r. przez Friedricha Dieriga i pastora Dehmela. Umieszczona została na szczycie, lecz po latach nie spełniała swej roli, bo całkowicie przesłoniły ją rozrastające się krzewy i drzewa. Po 50 latach żelazna konstrukcja niekonserwowana i narażona na wpływy atmosferyczne przestała być atrakcją i zamieniła się w obiekt stanowiący zagrożenie dla spacerowiczów i turystów. W 1974 r. pracownicy działu głównego mechanika “Bielbawu” wyremontowali w czynie społecznym wieżę, wykarczowali otaczające ją chaszcze, wokoło zamontowali solidne ławki, wybetonowali podstawę obiektu oraz pomalowali całą żelazną konstrukcję farbą aby uchronić ją przed dalszą korozją. Góra Parkowa zwana jest Górą Krasnoludków, a to za sprawą legendy [Pludro Krzysztof, Legendy Gór Sowich]. Legenda o bielawskich krasnoludkach Jak daleko sięga pamięć ludzka, najbliższe wzniesienie górskie, inne z wyglądu od pozostałych w Środkowej Bielawie, zamieszkiwały krasnoludki. Na zboczach tego kopulastego wniesienia, w rozpadlinach i maleńkich grotkach, żyły sobie od wieków małe ludki, które strzegły olbrzymiego skarbu ukrytego we wnętrzu góry. Były to dobre duszki, które pomagały biednym w przezwyciężeniu ich trosk i nieszczęść. Raz w roku, w wigilię św. Jana (23 czerwca), otwierały one dostęp do skarbów. Jednak do podziemia mogli wejść wyłącznie ludzie bardo dobrzy, uczciwi i szlachetni, natomiast źli, chciwi, rządni władzy i sławy nie mieli tam prawa wstępu. Współżycie ludności Bielawy z krasnoludkami układało się bardo dobrze do czasu jednak, kiedy Bielawa była cichą i spokojna osadą “wolnych tkaczy”. Kiedy jednak wybudowano fabryki, a na zachodnim zboczu góry zaczęto drążyć skały do budowy domów i dróg, spokojne dotąd życie krasnoludków zostało zakłócone. Wtedy to postanowiły one przenieść się z Bielawy na jeden ze szczytów masywu Ślęży. Z wielkim trudem przeniosły posiadane skarby, podziemnymi korytarzami na nowe miejsce, a same – drogą (już na powierzchni ziemi) zaczęły iść do nowego miejsca zamieszkania. Na drodze wiodącej do Sobótki przez Dzierżoniów spotkały jadącego końmi na targ chłopa z Bielawy, którego poprosiły o podwiezienie, gdyż były już bardzo zmęczone przebytą drogą. Kiedy dojechali do Sobótki, miasteczka leżącego u stóp Ślęży, pięknie mu podziękowały, a w nagrodę za litościwe serce chłopa załadowały mu cały wóz gałązkami świerku. Oburzony wieśniak, wyrzucił później gałązki jako zbędny, niepotrzebny balast. Po powrocie z targu do domu, chłop wyprzęgł konie, wprowadził je do stajni i wówczas jego żona zobaczyła, że coś na wozie błyszczy i świeci. Po sprawdzeniu okazało się, ze były to resztki pozostałych na wozie gałązek świerkowych zamienionych w złoto. Wieśniak zbladł i zadrżał ze złości, szybko zaprzągł ponownie konie i wraz z żoną pojechał szukać wyrzuconych tak nieostrożnie gałązek. Niestety, nic nie znalazł w tym miejscu, gdyż ziemia wciągnęła do wnętrza ten gałązkowy złoty skarb. Smutni i zawiedzeni powrócili do domu. Chłopem, z którego tak zakpiły krasnoludki był niejaki Herzog. Drobinki, które znalazł na wozie wystarczyły mu jednak na wybudowanie nowego domu. Dom Herzoga był pierwszym murowanym domem w Bielawie, a obecnie jest on jednym z cenniejszych zabytków miasta. O Górze Krasnoludków głośno zrobiło się w okresie I wojny światowej, bo powrócili jej mieszkańcy. Uczynne skrzaty przybyły poruszone nieszczęściami wojny, aby nieść pomoc bielawianom, którzy w wyniku ran odniesionych na polu bitwy stali się inwalidami i kalekami. Bielawski malarz Oskar Anders, namalował z tej okazji obraz olejny pt. ”Powrót skrzatów. Mieszkańcy Bielawy wykupili specjalne ozdobne gwoździe, które miały być przeznaczone na pomoc dla ofiar wojny. Przyroda Na Górze Parkowej rośnie las mieszany, wyżynny, świeży. Skład gatunkowy drzewostanu wg “Operatu urządzenia lasu sporządzonego przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych: buk zwyczajny (Fagus sylvatica L.), sosna zwyczajna (Pinus sylvestris L.), dąb szypułkowy (Quercus robur L.), klon jawor (Acer pseudoplatanus L.), lipa drobnolistna (Tilia cordata Mill.), czereśnia ptasia (Prunus avium L.), brzoza brodawkowata (Betula verrucosa Ehrh.), modrzew europejski (Larix decidua Mill.). W warstwie podszytu spotykamy głównie: leszczynę pospolitą (Corylus avellana L.), jeżynę (Rubus sp.), dziki bez czarny (Sambucus nigra L.). Warstwa runa leśnego: śmiałek darniowy (Deschampsia caespitosa L.), narecznica samcza (Dryopteris filix-mas L.), trzcinnik leśny (Calamagrostis arundinacea L.), niecierpek drobnokwiatowy (Impatiens parviflora DC.), marzanka wonna (Asperula odorata L.), lilia złotogłów (Lilium martagon L.), konwalijka dwulistna (Maianthemum bifolium Weber), kopytnik pospolity (Asarum europaeum L.), barwinek pospolity (Vinca minor L.), paprotka zwyczajna (Polypodium vulgare L.), bluszcz pospolity (Hedera helix L.). Rośliny chronione: - bluszcz pospolity na północno-zachodnich stokach Góry Parkowej kilkadziesiąt metrów od szczytu - kopytnik pospolity na południowo-zachodnich stoku około 150 m od szczytu, dwa płaty o powierzchni 2 m i 1,5 m kwadratowego. - lilia złotogłów w dolnej partii Góry Parkowej ok. 350 m na południowy wschód od szczytu oraz na wschodnim stoku kilkadziesiąt metrów od szczytu pod okapem buka. Najstarszy i najbardziej okazały drzewostan rośnie w górnych partiach wzniesienia od strony północno wschodniej. Zwierzęta spotykane na Górze Parkowej: jaszczurka żyworodna (Lacerta vivipara J.), padalec zwyczajny (Anguis fragilis L.), ropucha szara (Bufo bufo L.), żaba trawna (Rana temporaria L.) [Inwentaryzacja przyrodnicza województwa dolnośląskiego, miasto Bielawa]. EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
