|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Park Miejski w Bielawie powiat dzierżoniowski Bielawa, niewielkie aczkolwiek urokliwe miasteczko rozciąga się na długości 12 km wzdłuż potoku Bielawica, na powierzchni ponad 36 km². Położona jest u podnóża Gór Sowich na wysokości 280 do 345 m n.p.m. Przed wojną miasto nazywało się Langebielau, co w dosłownym tłumaczeniu znaczy “długa Bielawa” ze względu na jej znaczną rozpiętość. Park Miejski w Bielawie znajduje się w samym centrum miasta pomiędzy ulicami 1 Maja, Wojska Polskiego z zabudową domków jednorodzinnych oraz od zachodniej strony – ulicą Parkową, przy której znajduje się Gimnazjum nr 2 oraz przedszkole “Parkowe Skrzaty” z pięknie zagospodarowanym ogrodem. Park znajduje się w pobliżu pałacu Sandreckich i był on niegdyś parkiem przypałacowym. W chwili obecnej zarząd nad parkiem sprawuje Urząd Miasta w Bielawie. W pobliżu parku od strony ulicy 1 Maja na tzw. “Łączniku”, znajduje się przystanek autobusowy umożliwiający dojazd do parku liniami 2, 4 od strony Dzierżoniowa, 60 z Pieszyc oraz po przeciwnej stronie przystanek linii 1, 2, 3, 4, 5, 6 łączący trasy miejskich autobusów. Walory przyrodnicze z uwagi na znaczne przekształcenia drzewostanu są niewielkie, jednakże umiejscowienie w centrum miasta czyni z niego atrakcyjny obiekt. Park jest nieogrodzony, poprzecinany licznymi żwirowymi alejkami, prowadzącymi w części wschodniej do niewielkiego stawu. Niegdyś do stawu prowadziła ścieżka obsadzona żywopłotem grabowym, jednakże brak odpowiedniej pielęgnacji doprowadził do tego, że graby wybujały i stanowią teraz cienistą alejkę. Do infrastruktury parku można zaliczyć: ławki, urządzenia placu zabaw dla dzieci i skate parku, oświetlenie alejek, tablice informacyjne oraz kosze na śmieci. Dawniej na jego terenie znajdowała się także muszla koncertowa z licznymi miejscami dla widowni, deski do tzw. “potańcówek” i niewielka kawiarenka “Krystynka”. Niegdyś znajdował się tu także basen odkryty, w którym przed wojną trenowała kadra przed olimpiadą. Basen składał się z trzech części, z których największym powodzeniem cieszyła się część z wieżą do skoków do wody. Niestety zbyt duże zniszczenia i częsty brak wody w Bielawie (woda była doprowadzana do osadnika z potoku) spowodowały, iż basen został zasypany. Obecnie częściowo plac został zagospodarowany jako plac zabaw dla dzieci, w tej części organizowane są również różne miejskie imprezy m.in. “Tolk Folk”. Historia Pierwsze wzmianki o parku datowane są na rok 1850, kiedy to ówcześni właściciele zamku – rodzina Seidlitz postanowili utworzyć wokół zamku park, lokalizując go obok istniejącego już stawu. W 1930 r. zaczęto rozpatrywać w Bielawie projekt budowy w mieście basenu, uważając to za konieczność, gdyż w innych miastach powiatu baseny już dawno były. Basen na terenie parku został otwarty po pięciu latach – jego budowa była poważną inwestycją, gdyż powierzchnia kąpieliska (6 000 m2) była zbliżona do wielkości basenów olimpijskich. To właśnie tu w 1936 r. zawody eliminacyjne rozgrywała kadra pływaków Niemiec, przygotowując się do olimpiady w Berlinie. Pływalnia posiadała trampolinę, natryski, kabiny i stylową kawiarenkę. Jej szefem był Gerhard Matschijewski. Przez lata właścicielami parku byli posiadacze pobliskiego pałacu tj. rodzina Sandreckich. To właśnie im zawdzięcza się jego rozkwit, gdy był on jeszcze liczniej zadrzewiony zanim ze względów bezpieczeństwa go znacząco wykarczowano. W latach sześćdziesiątych zaobserwowano stopniową degradację parku, co stwarzało dla miasta nowe zagrożenie ekologiczne. Przyczyną był brak funduszy. Obraz parku przedstawiał się bowiem naprawdę niepokojąco – na trawnikach pasły się swobodnie gęsi, kury a nawet kozy z okolicznych domów. W późniejszych jednak latach zajęto się pielęgnacją parku i dzięki temu stanowi on teraz wyjątkowe miejsce wypoczynku dla bielawian. W parku corocznie odbywa się wiele imprez i festynów, m.in. wspomniany już wcześniej Tolk Folk, czyli impreza zainspirowana twórczością J.R.R. Tolkiena. Jej program obejmuje zabawy i konkursy, odzwierciedlające przygody bohaterów “Hobbita” i “Władcy Pierścieni”, turniej łuczniczy, kolorowanie rysunków z podobiznami bohaterów książek Tolkiena, pokaz walki na miecze, inscenizacje pirotechniczne. W trakcie imprezy występują również zespoły folkowe. Cieszy się ona coraz większym, wręcz już ogólnopolskim rozgłosem. Przyroda Piękne aleje przecinają park we wszystkich kierunkach. Od strony ulicy Wojska Polskiego znajduje się staw z małą wyspą po środku. Często można tu spotkać kaczki krzyżówki, czasami łabędzie. W stawie jest hodowany również narybek, należący do Polskiego Związku Wędkarskiego. W okresie wiosenno-letnim można często słyszeć kumkanie żab, w pobliskich potoczkach da się zobaczyć młode kijanki. W parku można spotkać czasem wiewiórki, jeże, dzięcioły oraz wiele mniejszych organizmów począwszy od ptaków na owadach i organizmach glebowych kończąc. Park stanowi siedlisko wielu ptaków, m.in. drozdów, kosów, srok, kaczek krzyżówek, turkawek, gołębi grzywaczy, zięb, sikorek, strzyżyków, które swoim śpiewem umilają spacery. Jednak na szczególną uwagę zasługuje drzewostan parku. Do drzew liściastych rosnących na terenie parku zaliczyć należy m.in. wierzbę płaczącą (Salix alba 'Tristis'), robinię akacjową (Robinia pseudoacacia), klon pospolity (Acer platanoides), jarząb szwedzki (Sorbus intermedia). Bardzo często spotykanymi gatunkami jest także olsza szara (Alnus incana), topola biała (Populus alba) i brzozy (Betula). Do najpiękniejszych i najstarszych drzew w parku zaliczymy dwa dęby szypułkowe (Quercus robur). Obydwa dęby zostały wpisane do Rejestru Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody we Wrocławiu i uznane za pomniki przyrody na podstawie Rozporządzenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 listopada 2006 w sprawie ustanowienia pomników przyrody ożywionej i nieożywionej znajdujących się na terenie województwa dolnośląskiego. Spacerując po parku nierzadko można też spotkać rozłożyste graby (Carpinus) i wysokie lipy (Tilia) oraz jesiony (Jesion wyniosły - Fraxinus excelsior), które stanowią zdecydowaną większość flory parku. Idąc alejkami w stronę Gimnazjum nr 2 napotykamy kasztanowca białego (Aesculus hippocastanum). Do krzewów liściastych rosnących na terenie parku zaliczyć należy: śnieguliczkę białą (Symphoricarpos albus), jaśminowiec wonny (Philadelphus coronarius), ligustr pospolity (Ligustrum vulgare), lilak pospolity (Syringa vulgaris), trzmielinę (Euonymus), bez czarny (Sambucus nigra). Gdzieniegdzie rosną modrzewie (Larix) i świerki srebrzyste (Picea pungens). EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
