|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Wiejski park przypałacowy w Godzięcinie powiat wołowski Godzięcin jest ulicówką z zespołem dworskim. Leży na polanie wśród lasów 7,5 km w kierunku północno-wschodnim od Brzegu Dolnego na wysokości 158-165 m. n. p. m. W dokumentach z XIV wieku wymieniona jako Tirgarten (Zwierzyniec). Najwyższą budowlą jest sześcioboczna wieża przeciwpożarowa (wys. 33 m) położona na skraju wsi, z której podziwiać można piękną panoramę – lasy, stawy oraz pobliskie miejscowości Wołów, Brzeg Dolny, Radecz, Rościsławice. Ta mała miejscowość posiada wiele atrakcyjnych turystycznie obiektów. Są to między innymi obok zabytkowego przypałacowego parku, pałac (aktualnie siedziba Państwowego Domu Dziecka), zabudowania dworskie i folwarczne i kościół o konstrukcji szachulcowej pięknie odrestaurowany w 2001 r. Park wiejski w Godzięcinie, będący głównym opisywanym przez nas obiektem używany jest aktualnie przez Spółkę z o. o. GODEX. Historia Pierwsze dokumenty o Godzięcinie, do jakich dotarliśmy pochodzą z 1301 i 1307 roku. Najstarszym zabytkiem architektury jest odnowiony kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Pierwsza wzmianka o księdzu tego kościoła pochodzi z 1353 r. W latach 1540-1654 kościół należał do ewangelików. Obecny kościół gotycko-renesansowy zbudowany w 1583 r., restaurowany z trójbocznie zakończonym prezbiterium. W czasie przeprowadzenia remontu, po odbiciu tynku okazało się, że ma on konstrukcje drewnianą, szachulcową. Należy wiec do najstarszych, drewnianych kościołów na Dolnym Śląsku. Ze starego wyposażenia zachowały się: ołtarz z 1602 r., ambona z czasów budowy kościoła, barokowy prospekt organowy z początku XVII w. i murowana, klasyczna chrzcielnica z końca XVIII w. W prezbiterium zachowało się renesansowe drewniane epitafium Anny Poleiin zmarłej w 1588 r. oraz piaskowa, renesansowa płyta nagrobna Fryderyka v. Sack und Ratschitz zm. w 1619 r. Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica z 1877 r. o konstrukcji słupowej. Od 1845 roku do 1894 roku wieś należała do rodziny Köckritz. Założono wtedy obiekty dworskie w środkowej części wsi po wschodniej stronie szosy z Brzegu Dolnego do Żmigrodu. Północno-zachodnią część terenu zajmuje zabudowa folwarczna. Pozostałą część terenu zajmuje rozległy park wraz z terenami upraw gospodarczych oraz dwukondygnacyjny pałac z dwoma okrągłymi wieżo-alkierzami narożnymi. Pałac pochodzi z połowy XVIII w., przebudowany na przełomie XIX/XX wieku i w latach 1980-81 (stracił wtedy wszelkie cechy stylowe). Obecnie mieści się w nim Państwowy Dom Dziecka. W 1894 roku dobra zakupił Gideon von Wallenberg-Pachaly. W rękach tej rodziny majątek pozostawał do czasów II wojny światowej. Wiele budynków we wsi Godzięcin pochodzących z końca XIX i początku XX wieku ma konstrukcję szachulcową i ryglową lub z muru pruskiego. Przypałacowy park jest typu naturalistycznego i pochodzi z trzeciej ćwierci XIX wieku. W północno-zachodniej części znajdują się tereny dawnych ogrodów uprawnych. Ogród północny otoczony jest ceglanym murem z trzeciej ćwierci XIX wieku. W parku, przy murze ogrodowym zachował się fragment klasycystycznego, rodzinnego grobowca, mającego kształt niszy flankowanej pilastrami z kompozytowymi głowicami, podtrzymującymi łukowate belkowanie. Nad otworem znajduje się klucz z tarczą herbową, a pod nim płycina z wersetem biblijnym. Teren przedpałacowy zagospodarowany był w sposób parkowy z regularnym podłużnym stawem z kępami drzew. Od strony południowo-wschodniej zamkniętej kurtyną drzew znajdowała się ścieżka spacerowa przechodząca obok nieistniejącego pomnika prawdopodobnie z czasów wojny francusko-pruskiej. Przyroda W przypałacowym parku zaprojektowanym w stylu angielskim, o ogólnej powierzchni 15,35 ha, zachowały się liczne stare około 200-letnie drzewa. Są to przede wszystkim dęby szypułkowe pochodzenia naturalnego. Spotkać można również klony, buki, lipy, graby i jesiony. Z drzew egzotycznych rosną tu tulipanowiec amerykański, iglicznia trójcierniowa i cypryśnik błotny. Na przełomie XIX i XX wieku wprowadzono grochodrzew czyli robinię akacjową, kasztanowca białego, a z drzew iglastych: sosnę wejmutkę, jodłę jednobarwną, jedlicę Douglasa (daglezja) i Veitcha, cis pospolity, cyprysik groszkowy, żywotnik olbrzymi i zachodni. Wśród drzew trzy osiągnęły wymiary pomnikowe: lipa drobnolistna (obwód 555 cm), która rośnie na wschód od pałacu oraz dwa dęby szypułkowe (o obwodach 400 i 420 cm) w południowej części parku. Podszyt oprócz czeremchy wzbogaca śnieguliczka o różowych kwiatach, a także bluszcz pospolity wchodzący na drzewa. Wiosną w runie parku kwitnie zawilec gajowy. Spotkać można także kwitnącą konwalię majową, przetacznik ożankowy, dąbrówkę kosmatą i rozłogową, żmijowiec zwyczajny, babkę zwyczajną i lancetowatą. Ze zwierząt bezkręgowych występują tu liczne gatunki owadów np. motyle takie jak: niepylak Apollo, paź królowej, listkowiec cytrynek, rusałka pawik. Wśród kręgowców faunę w parku prezentują: jeże, wiewiórki, nietoperze (gacek wielkouch), jaszczurki, żaby i ropuchy, liczne gatunki ptaków (sikory bogatka i modra, kowalik, dzięcioł zielony, szpak, słowik, puchacz). W stawach parkowych żyją płocie, okonie i karpie. EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
