|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Zespół pałacowo-parkowy w Jelczu-Laskowicach powiat oławski Miasto i gmina Jelcz-Laskowice położone są we wschodniej części województwa dolnośląskiego na pograniczu z województwem opolskim. Graniczy z gminami: Oława, Czernica, Oleśnica, Bierutów. Gmina składa się z 15 wsi i miasta Jelcz - Laskowice, które otrzymało prawa miejskie w 1987 roku. Park położony jest przy ulicy Witosa 24. Teren parku jest własnością Miasta i Gminy Jelcz-Laskowice, która sprawuje nad nim zarząd. Powierzchnia parku wynosi: 5,2466 ha. Historia Pierwsze wzmianki dotyczące ówczesnych miejscowości wchodzących w skład obecnego miasta Jelcz-Laskowice sięgają początków XIII wieku. Nazwa Jelcz pochodzi najprawdopodobniej od nazwy ryby Jelec, która zamieszkiwała kiedyś obficie okoliczne wody, a ze względu na zanieczyszczenia jest dziś prawie nieobecna. Natomiast nazwa Laskowice wywodzi się prawdopodobnie od laski opolnej – dawnego symbolu władzy pierwszych Słowian zamieszkujących te tereny, a także może się wywodzić od lasów, które kiedyś obficie porastały te tereny. Od XIV wieku dobrami laskowickimi zawiadywał ród Pretficzów, który za długi w wieku XVII odsprzedaje swoje posiadłości bogatym sąsiadom z Jelcza, Sauermanom, którzy po pewnym czasie noszą już bardziej arystokratyczne nazwisko von Saurma - Jeltsch. Pałac i park pochodzą z lat 1869-1885. Pałac, będący aktualnie siedzibą Urzędu Miasta i Gminy Jelcz-Laskowice wybudowano w stylu niderlandzkiego neoromantyzmu. Park otaczający pałac urządzono w stylu angielskim, w którym znajdowała się oranżeria z egotycznymi gatunkami roślin. Po drugiej wojnie światowej, pałac był siedzibą szkoły zawodowej z internatem, a od 1956 roku filią Instytutu Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa z siedzibą w Puławach. Obecnie jest, jak już było wspomniane, siedzibą Urzędu Miasta i Gminy oraz Oddziału Banku Śląskiego. Pałac otoczony jest parkiem z bogatym, kilkusetletnim drzewostanem, którego powierzchnia wynosi ok. 6 hektarów. W 1737 roku posadzona tu kilkanaście gatunków egzotycznych drzew i krzewów (tulipanowce amerykańskie, platany klonolistny, cyprysik Lawsona, magnolia, graby, buki, lipy drobnolistne, dęby, cisy, wiązy i jawory). Obecnie planuje się odrestaurowanie i przywrócenie świetności parku sprzed XVIII wieku. Przyroda Współczesna fauna i flora całej Niziny Śląskiej, a przy tym okolic Jelcz-Laskowic, jest pozostałością polodowcowego okresu. W drzewostanie sosna i dąb odgrywają najważniejszą rolę, a także grab, brzoza, wiąz, lipa, jesion oraz świerk. Szczególne znaczenie w parku mają niżej wymienione drzewa: Z gatunków obcego pochodzenia: - Tulipanowiec amerykański wysokie drzewo pochodzące ze wschodu Ameryki Północnej, rozpoznamy je po charakterystycznych dużych czteroklapowych liściach – liść jest wcięty na wierzchołku. Jeszcze ciekawiej drzewo prezentuje się w czerwcu, kiedy kwitnie. Kwiaty są stosunkowo duże ok. 5 cm i kształtem przypominają kwiat tulipan, są zielono-żółte z pomarańczowym środkiem. - Magonolia – drzewo z tej samej co tulipanowiec rodziny magnoliowatych, w stanie dzikim rośnie w obydwu Amerykach i Azji Wschodniej. W Polsce magnolie nie osiągają znaczących rozmiarów, zazwyczaj dorastają do 5 metrów. Mają duże błyszczące liście, ale to nie one są główną ozdobą magnolii. Drzewo to zwraca na siebie uwagę przede wszystkim w okresie kwitnienia czyli w kwietniu i maju zanim jeszcze na drzewie pojawia się liście. Wzrok przechodniów przyciągają duże podobne do tulipanów kwiaty. - Platan klonolistny jest mieszańcem platana wschodniego i zachodniego. Najbardziej charakterystycznym elementem tego drzewa jest jego łuszcząca się kolorowymi płatami kora. Ciekawie prezentują się również kwiatostany i owoce, kwiat, a później owłosione orzeszki zebrane są w główki o średnicy ok. 2 cm – możemy je zobaczyć na drzewie jeszcze zimą. Liście na pierwszy rzut oka niewprawionej osobie przypominać będą liście klonu (stąd nazwa). - Cyprysik Lawsona – pochodzi z zachodniego wybrzeża USA i tam dorasta do 75 m., w Polsce tylko do 25 m. “Pędy ściśle pokryte łuskami, liście to boczne łuski o zaostrzonych wierzchołkach, od spodniej strony na krawędziach łusek znajduje się woskowy nalot w postaci białych linii, przypominających dwie litery "Y" połączone podstawami, owoce jakie rodzi to szyszki kuliste o średnicy do 0,8cm, złożone z tarczowatych łusek nasiennych. Pokryte są biało-niebieskim nalotem woskowym [pl.wikipedia.org/wiki/Cyprysik_Lawsona]. - Sosna wejmutka – w stanie dzikim rośnie w północnej i wschodniej części Ameryki Północnej, lecz dobrze czuje się w Polsce dlatego spotkać ja możemy zarówno w parkach jak i w lasach. Od rodzimych gatunków sosen możemy odróżnić ją dzięki temu, ze w przeciwieństwie do sosny pospolitej czy czarnej szpilki zebrane są nie po 2 a po 5 w pęczkach, poza tym igły są mięciutkie. Szyszki zaś są bardzo żywiczne – uwaga na dłonie, żywica jest trudna do usunięcia. - Kasztanowiec zwyczajny (czy inaczej biały) choć już dawno zadomowił się w Polsce to pochodzi z południa Europy (dokładnie z Półwyspu Bałkańskiego). Jest tak popularnym i lubianym szczególnie przez dzieci drzewem, że chyba nie trzeba go opisywać. - Dereń biały – jest krzewem, zimą rozpoznamy go po krwistoczerwone młodych gałęziach, późną wiosną na przełomie maja i czerwca krzewy obsypane są biało-żółtymi kwiatami, a od sierpnia do października białymi owocami o kształcie i wielkości grochu. Dereń biały pochodzi z Syberii, Mandżurii i Korei, ale dosyć często można spotkać go w pakach i na skwerach. Gatunki rodzime - Grab pospolity – rozpoznamy po charakterystycznie harmonijkowato pofałdowanych liściach, kształtem przypominających liście choćby buka, lecz są piłkowane i mają wyraźnie zaznaczone nerwy boczne, które nie rozgałęziają się. Owocem są małe orzeszki przymocowane do trójklapowego skrzydełka. Osoby z wyobraźnią korę grabu porównać mogą do skóry z rozstępami. - Buk – w stanie dzikim w Polsce występuje buk zwyczajny, ale w parkach spotkać możemy liczne odmiany ozdobne. Buki łatwo rozpoznać po stalowoszarej, gładkiej korze przypominającej nogi słonia. Liście wiosną są jasnozielone, miękkie, owłosione, jesienią są sztywne, brązowo-pomarańczowe. Owoce czyli trójgraniaste orzeszki w kolczastej okrywie są przysmakiem zwierząt. - Lipa drobnolistna – wpisała się w polski krajobraz na dobre, spotkamy ją w lesie, na miedzach, w parkach i przed reprezentacyjnymi domostwami. Prawie każde dziecko potrafi rozpoznać lipę po jej sercowatych liściach. A spacer wśród kwitnących lip może przyprawić o zawrót głowy. - Cis pospolity – jedno z niewielu drzew objętych w Polsce ochroną gatunkową (od 1423 r.) i rzadko spotykaną? w stanie dzikim. Jest drzewem wiecznie zielonym, bezżywicznym, jesienią zobaczymy charakterystyczne nasiona schowane w czerwonej osnówce. Uwaga - całe drzewo z wyjątkiem osnówki zawiera silnie trujący alkaloid. a także dąb, wiąz, klon jawor, modrzew europejski. EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
