![]() |
![]() |
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Park im. Józefa Piłsudskiego w Lubinie powiat lubiński Lubin leży w północnej części Wysoczyzny Lubińskiej, wchodzącej w skład Niziny Śląsko-Łużyckiej. Od północy sąsiaduje ze Wzgórzami Polkowickimi, stanowiącymi południowo-wschodni fragment Wzgórz Dalkowskich. Rzeźba terenu miasta i jego okolic rozwinęła się w czwartorzędzie, a jej formy związane są ze zlodowaceniem środkowopolskim, które miało miejsce około 150 tysięcy lat temu. Obecnie Lubin posiada 132 ha terenów zielonych, z których 50 ha to parki. Osiem lubińskich parków różni się między sobą szatą roślinną i charakterem. Spowodowane to jest nierównym wiekiem parków, panującą modą, położeniem. Park Józefa Piłsudskiego założony został na terenie podwala miejskiego i przylega do zachowanych dzisiaj murów obronnych. Park otoczony jest ulicami Mieszka I, Aleją Niepodległości oraz ulicą Armii Krajowej. Od ulicy Niepodległości występuje aleja z bylinami i krzewami ozdobnymi, które wraz z drzewami stanowią izolację od ruchu ulicznego. Od strony Armii Krajowej znajduje się Centrum Kultury “MUZA” z ogródkiem kawiarnianym skierowanym w stronę parku. Ponadto w parku znajduje się mały plac zabaw dla dzieci oraz fontanna, na wyznaczonych alejkach są ustawione ławki. Natomiast w centralnej części w otoczeniu krzewów stoi pomnik Marszałka Józefa Piłsudskiego (1867-1935). Powierzchnia parku wynosi około 2,1 ha. Przez park biegnie pieszy szlak turystyczny tzw. szlak Polskiej Miedzi, ścieżka przyrodnicza “Po parkach Lubina” oraz ścieżka rowerowa. Park pełni funkcję rekreacyjno-wypoczynkową, ponadto wykorzystywany jest do prowadzenia przyrodniczej działalności edukacyjnej. Historia W średniowieczu w widłach rzek Zimnicy i Baczyny powstał niewielki gród, który stanowi dziś historyczne centrum Lubina. W dokumentach po raz pierwszy pieczęć miejską odnajdujemy w 1310 roku. Miasto swój największy rozkwit zawdzięcza panowaniu Ludwika I Brzeskiego w latach 1344-1359. W tym czasie Książe Ludwik I zbudował obronne mury miasta, których ślady przetrwały do dnia dzisiejszego. W czasie II wojny światowej w mieście znajdowała się hitlerowska baza lotnicza. Po ofensywie wojsk radzieckich w 1945 roku miasto zostało zniszczone niemal w połowie. Do końca lat pięćdziesiątych Lubin był niewielkim ośrodkiem miejskim, wokół którego dominowały obszary rolno-leśne. Odkrycie w 1957 roku jednego z największych złóż miedzi na świecie, przyniosło gwałtowne przeobrażenia Lubina i okolic. Dynamiczny rozwój przemysłu miedziowego wywarł silną presję na środowisko, przyrodę i krajobraz rejonu. Przyroda W parku rosną różne rośliny pod względem wymagań klimatycznych, najcenniejsze z nich to: jesion wyniosły (Fraxinus excelsior), który mimo tego, że posadzony jest w drzewostanie parkowym wyrasta ponad korony innych drzew i jest dobrze widoczny od strony skrzyżowania ulic Mieszka I z Aleją Niepodległości, jest pomnikiem przyrody, klon jawor (Acer pseudoplatanus), klon zwyczajny (Acer platanoides), wierzba płacząca (Salix x chrysocoma Dode), grab zwyczajny (Carpinus betulus), robinia akacjowa (Robinia pseudoacacia), świerk kłujący (Picea pungens),lipa drobnolistna (Tilia cordata), lipa szerokolistna (Tilia phatyphyllos), kasztanowiec zwyczajny (Aesculus hippocastanum), olsza czarna (Alnus glutinosa). Ponadto występują krzewy: róża dzika (Rosa canina), dziki bez czarny (Sambucus nigra). Otaczające park mury obronne są siedliskiem roślin szczelinowych: lnicy bluszczykowatej (Cymbalaria muralis) oraz zanokcicy murowej (Asplenium ruta-muraria) W parku znajduje się składająca się z kilkunastu gniazd kolonia gawrona (Corvus frugilegus) można tu spotkać wróble (Paser domesticus), kosy (Turdus merula), sierpówki (Streptopelia decaocto), sikorę rogatkę (Parus major), sikorę modraszę (Parus caeruleus). EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|