|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Zespół Pałacowo-Parkowy w Miliczu powiat milicki Park w Miliczu położony jest na zachodnim skraju miasta. Od północy graniczy z rzeką Baryczą, od wschodu z zabudową miejską, od zachodu łączy się z lasem a od południa z szosą. Park jest pod opieką Zespołu Szkół Leśnych i Agrotechnicznych, zarząd sprawuje Starostwo Powiatowe w Miliczu. Powierzchnia parku wynosi ok. 50 ha a wraz z przyległym lasem obszar ok. 80 ha. Układ komunikacyjny: główna aleja Piastów ciągnie się od bramy Pokoju do Czarnej Bramy wzdłuż budynku Pałacu Klasycystycznego z XVIII w., w którym mieści się obecnie Zespół Szkół Leśnych i Agrotechnicznych oraz Izba Regionalna. Na północny wschód od pałacu na niewielkim wzniesieniu znajdują się ruiny zamku książąt oleśnickich z XIV w. Park przecinają liczne ścieżki spacerowe, przy których są rozmieszczone ławeczki a nad rzeką Młynówką znajdują się malownicze drewniane mostki. Historia Pierwsza wzmianka o grodzie milickim zamieszczona była w Bulli Innocentego II z 1136 r. Nazwa Milicz wg legendy pochodziła i oznaczała posiadłość rycerza Milika, inna mówi, że Milicz pierwotnie nazywał się Mielicz i nazwa może pochodzić od mielizn oraz brodów charakterystycznych dla tego terenu. Gród kasztelański, który od XI wieku położony był na głównym szlaku z Wrocławia do Wielkopolski i Bałtyku a w XII wieku otrzymał prawa kasztelańskie. Dekret biskupi z 1223 r. określa gród jako siedzibę parafii. W roku 1358 biskupstwo wrocławskie sprzedało gród wraz z całą kasztelanią księciu oleśnickiemu Konradowi I, za panowania tej dynastii wybudowany został zamek otoczony później fosą. W roku 1492 po śmierci Konrada Białego ostatniego z Piastów oleśnickich miasto przechodzi pod panowanie niemieckiego szlachcica Zygmunta Kurzbacha. Milicz był pustoszony przez liczne zawieruchy wojenne i maszerujące tędy wojska, zamek wielokrotnie płonął. Po pożarze w 1797 r. ówcześni właściciele zamku Maltzanowie przenieśli się do nowo wybudowanego pałacu, a zamek przeznaczyli na przędzalnię bawełny oraz farbiarnię sukna. Od połowy XIX w. zamek popadał w coraz większa ruinę. Niedawno naukowcy z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego prowadząc badania, odkryli wiele ważnych faktów, świadczących o wyjątkowej wartości zamku w historii regionu i Polski. Obecnie jednak ruiny są w bardzo złym stanie i nie można ich zwiedzać. Pałac klasycystyczny wybudowany został w latach 1790-99 według K.G.Geisslera dla Joachima von Maltzana. W skład kompleksu pałacowego wchodziły: dom zajezdny z wewnętrznym dziedzińcem herbowym, oficyna pałacowa, stróżówka, stajnie, ujeżdżalnie koni i rozbudowane na przełomie XIX i XX wieku. Pałac należy do nielicznych tego rodzaju budowli na Dolnym Śląsku, swoim wyglądem nawiązuje do Pałacu Sanssouci i Nenes Palais w Poczdamie. Dziedziniec rezydencji otwiera brama ozdobiona pseudoklasycznymi posągami nimf w kąpieli. Na dziedzińcu znajduje się fontanna w stylu secesyjnym z 1910 r. wykonana przez C. Paczka-Wagner oraz dwa posągi koni wykonane z brązu. Przy budynku znajduje się posąg “odpoczywającego pięściarza”, będący kopią rzeźby hellenistycznej. Budowlę zaprojektowano na planie wydłużonego prostokąta z bogatą dekoracją klasycystyczną. Fronton wychodzi na południe tak, że w ciągu słonecznego dnia wszystkie sale są oświetlone. Pod dużą kopułą znajduje się owalna sala rycerska ozdobiona jońskimi kolumnami (obecnie aula szkoły). Na parterze mieścił się salon renesansowy z marmurowym portalem (obecnie czytelnia i galeryjka), zdobiły go stare i bardzo cenne gobeliny. W salach pałacu przebywali zaproszeni przez Joachima Karola hrabiego Maltzana w 1813 r. król Prus Fryderyk Wilhelm III i car rosyjski Aleksander I, którzy przygotowywali koalicję antynapoleońską. Wewnątrz pałacu znajduje się dziedziniec zwany herbowym, gdyż w jego ścianach umieszczono przeniesione z zamku kamienne herby właścicieli a na środku stoi posąg młodego myśliwego. Obecnie budynki pałacu stanowią siedzibę Zespołu Szkół Leśnych. Zespół Pałacowy otacza park o powierzchni ok. 50 ha, założony na przełomie XVII i XIX w. w stylu angielskim, jest to jeden z pierwszych na Dolnym Śląsku park tego rodzaju. Oprócz bogatej szaty roślinnej znajdowały się w nim grobowce, kamienne latarnie, drewniane mosty, budowle przypominające starożytne ruiny. Obecnie park wykorzystywany jest jako miejsce do spacerów oraz zajęć sportowych tj. biegów. Odbywają się w nim zajęcia edukacyjne zarówno dla uczniów okolicznych szkół jak również dla młodzieży przyjeżdżającej do Milicza na “zielone szkoły” oraz dla turystów. Do prowadzenia takich zajęć została przygotowana grupa młodzieży biorąca udział w projekcie “Młodzieżowi przewodnicy po parku milickim” realizowanym przez Centrum Edukacyjno-Metodyczne “Dolina Baryczy” w Miliczu w ramach programu “Działaj Lokalnie”. Przyroda Milicz leży na terenie największego parku krajobrazowego w Polsce “Parku Krajobrazowego Doliny Baryczy ”. Park przypałacowy został zaprojektowany w stylu angielskim, charakteryzuje się swobodną kompozycją drzew i krzewów. W drzewostanie dominują dęby szypułkowe, klony pospolite, jawory, lipy drobnolistne, wiązy szypułkowe, świerki pospolite. Występują również: buki pospolite, jesiony wyniosłe, lipy szerokolistne, olsze czarne, topole białe a z iglastych: daglezje zielone, sosny pospolite, sosny czarne i wejmutki. Z drzew obcego pochodzenia warto zwrócić uwagę na cypryśniki błotne, skupienia choiny kanadyjskiej, żywotniki olbrzymie, skrzydłorzech kaukaski oraz buk pospolity odmiany czerwonolistnej. Wiosną naszą uwagę zwrócą kwitnące krzewy różaneczników i azalii pontyjskiej. Na pniach drzew widoczne są kwitnące okazy naszego polskiego pnącza – bluszczu pospolitego. Ogółem w parku stwierdzono występowanie około 80 gatunków i odmian drzew i krzewów. Rosną też liczne rośliny zielne m.in.: zawilec gajowy, złoć żółta, niecierpek drobnokwiatowy, glistnik jaskółcze ziele i wiele innych. Na starych dębach można spotkać ślady żerowania larw chrząszcza kozioroga dębosza. Park jest miejscem gniazdowania i żerowania wielu gatunków ptaków tj. szpak, zięba, bogatka, pierwiosnek, słowik rdzawy, kos i wiele innych. Ruiny zamku, stare drzewa są dobrym miejscem schronienia dla nietoperzy, które tu licznie występują a rozległe powierzchnie wodne i bliskość lasu dają im możliwość zdobywania pożywienia. EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
