|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Park w Pawłowicach powiat wrocławski Park w Pawłowicach jest samorządowym administracyjnym osiedlem Wrocławia. Od północy graniczy z gminą Długołęka, od południowego wschodu z Zakrzowem, a od południowego zachodu z Kłokoczycami. W zespole pałacowym mieszczą się: Zakład Doświadczalny Akademii Rolniczej z oficyną pałacową i dom ogrodnika oraz Hotel. Park jest częścią Arboretrum, w którego skład weszły: - utworzony w 2001 r. Park Jubileuszowy w Ramiszowie i przyległe do niego grunty Akademii Rolniczej o łącznej powierzchni 9,71 ha - zabytkowy park przypałacowy we Wrocławiu-Pawłowicach o powierzchni 7,38 ha - przekazane od Lasów Państwowych grunty leśne o łącznej powierzchni 55,43 ha Powstałe w ten sposób Arboretum zajmuje razem powierzchnię 72,52 ha. Historia Pierwsza wzmianka o parku pochodzi ze spisu dóbr Opactwa św. Wincentego z roku 1785. Następna z 1810 roku, kiedy w wyniku sekularyzacji dóbr zakonnych całe Pawłowice wraz z parkiem przeszły w ręce prywatne. W 1886 roku wieś została zakupiona przez rodzinę von Korn, a w 1981 roku stanął niedaleko Parku piękny neorenesansowy pałac projektu niemieckiego architekta Augusta Ortha. Park został przekształcony na styl angielski. W centrum parku, koło altanki była mała wodna zatoczka, po której pływały gondole. Była to oaza spokoju. Po śmierci Heinricha i Heleny von Korn pałac odziedziczyła ich córka Maria ze swoim mężem Constantinem von Schweinicher. Natomiast założenie parkowe związane z majątkiem jest stosunkowo młode. Powstawało ono w trzech etapach, dopiero od lat 80-tych XIX stulecia, kiedy właścicielem Pawłowic został Heinrich von Korn, właściciel wielopokoleniowej firmy wydawniczej i drukarskiej we Wrocławiu. Pierwszy etap dotyczy lat 1886-1890, wtedy to wytyczono zachodnią część parku przypałacowego, w którym nowo wzniesiona rezydencja Kornów stanowiła element dominujący w kompozycji. Istotnym jest fakt, iż cały powstały później park znalazł się na terenach pól i pastwisk, bez związku z jakimikolwiek reliktami starszego lasu. Natomiast istniejące wówczas pewne elementy krajobrazu stały się punktem wyjścia do stworzenia parku. Drugi etap miał miejsce na przełomie lat 1890 -1905. Majątek przejęła córka Heinricha Korna – Marie oraz jej mąż Constantin von Schweinichen. Wtedy to utworzono park leśny na wschód i północny wschód od parku przypałacowego, po obu stronach ul. Widawskiej oraz zalesiono obszar na wschód i północ od parku leśnego. Trzeci etap nastąpił latach 1905-1913 i był to okres działalności Marie von Schweinichen, od 1910 roku wdowy po Constantinie. Na tym etapie przekształceń powiększono park przypałacowy w kierunku wschodnim, w taki sposób, iż wchłonął staw i sięgnął granicami parku leśnego. Uzupełniono także zalesienie terenów na północ od parku leśnego. 16 lutego 1945 r. Pawłowice zostały zajęte bez walk, dzięki czemu uratowało się wiele rzadkich gatunków roślin rosnących na terenie parku. Cały kompleks został oddany na rzecz Akademi Rolniczej. W 1996 roku pałac wraz z parkiem i całym terenem należącym do niego został wpisany do rejestru zabytków. Przyroda W marcu 2002 roku powołano Ośrodek Badań Dendrologicznych pod nazwą Arboretum w Pawłowicach, jako pozawydziałową jednostkę Uniwersytetu Przyrodniczego. Zabytkowy park przypałacowy, którego dotyczy niniejsza praca, zaliczany jest do kompleksu Arboretum razem z parkiem jubileuszowym w Ramiszowie z gruntami przyległymi AR wraz z przekazanymi od Lasów Państwowych gruntami leśnymi. Całość jest wpisana do rejestru zabytków i objęta ochroną konserwatorską. W zabytkowym parku przypałacowym mieści się staw z wysepką dla ptaków (czapla siwa, czernica), obrośnięty na brzegu pałką szerokolistną i tatarakiem, dalej od brzegu z pływającymi po nim grzybieniami. Przy stawie spotkać można zaskrońce, żabę jeziorkową i trawną oraz roje meszek i mnóstwo ważek. W starym drzewostanie lipowo-dębowym mieszkają dzięcioły, szpaki, kosy, sikorki, wróble, kowaliki. Na szczególna uwagę zasługuje fakt, iż na korze leśnych drzew rosną porosty listkowate – głównie tarczownica, co wskazuje na czyste (z małym stężeniem SO3) powietrze w parku i okolicach. Wśród gatunków liściastych w zabytkowym parku przypałacowym zanotowano obecność następujących gatunków: klon polny (Acer campestre L.) i klon pospolity (Acer platanoides L.), klon jawor (Acer psudoplatanus), kasztanowiec zwyczajny (Aesculus hippocastanum), brzoza brodawkowata (Betula verrucosa Ehrh.), olsza czarna (Alnus glutinosa), karagana syberyjska (Caragana arborescens), grab zwyczajny (Carpinus betulus), powojnik pnący (Clematis vitalba), dereń świdwa (Cornus sanguinea), dereń właściwy (Cornus mas), leszczyna pospolita (Corylus avellana), głóg szkarłatny (Crataegus coccinea), głóg ostrogowy (Crataegus crus-galli), głóg jednoszyjkowy (Crataegus monogyna), trzmielina zwyczajna (Euonymus europaea), buk zwyczajny (Fagus sylvatica), jesion wyniosły (Fraxinus excelsior), bluszcz pospolity (Hedera helix), orzech włoski (Juglans regia), wiciokrzew tatarski (Lonicera tatarica), kolcowój zwyczajny (Lycium halimifolium), jabłoń dzika (Malus sylvestris), forsycja pośrednia (Forsythia xintermedia), winobluszcz pięciolistkowy (Parthenocissus quinquefolia), jaśminowiec wonny (Philadelphus coronarius), tawułowiec kalinolistny (Physocarpus opulifolius), topola biała (Populus alba), platan klonolistny (Platanus xacerifolia), topola kanadyjska (Populus xcanadensis), czereśnia (Prunus avium), czeremcha późna (Prunus serotina), śliwa tarnina (Prunus spinosa), czeremcha zwyczajna (Prunus padus), skrzydłorzech kaukaski (Pterocarya fraxinifolia), dąb biały (Quercus alba), dąb szypułkowy (Quercus robur), dąb czerwony (Quercus rubra), szakłak pospolity (Rhamnus catharticus), porzeczka czarna (Ribes nigrum), robinia akacjowa (Robinia pseudoacacia), róża dzika (Rosa canina), jeżyna (Rubus), wierzba biała (Salix alba), wierzba krucha (Salix fragilis), wierzba iwa (Salix caprea), dziki bez czarny (Sambucus nigra), jarzębina (Sorbus aucuparia), śnieguliczka biała (Symphoricarpos albus), lilak pospolity (Syringa vulgaris), lipa drobnolistna (Tilia cordata) oraz lipa szerokolistna (Tilia platyphyllos), wiąz polny (Ulmus carpinifolia), wiąz górski (Ulmus glabra), kalina koralowa (Viburnum opulus). Do roślin iglastych rosnących na terenie parku zaliczamy takie gatunki, jak: jodła jednobarwna (Abies concolor), cyprysik groszkowy (Chamaecyparis pisifera), świerk pospolity (Picea abies), sosna czarna (Pinus nigra), daglezja (Pseudotsuga), cis pospolity (Taxus baccata), żywotnik zachodni (Thuja occidentalis), żywotnik olbrzymi (Thuja plicata), choina kanadyjska (Tsuga canadensis). Przed Pałacem w Parku Pawłowickim znajduje się pomnik przyrody. Jest nim okazały buk zwyczajny odm. czerwonolistna (Fagus sylvatica ‘Atropunicea’). Najcenniejszymi drzewami w parku są dęby szypułkowe rosnące nad stawem i na polu do paintballa, buk zwyczajny odm. czerwonolistna, rosnący przed pałacem oraz cis pospolity – za pałacem. Najokazalszym gatunkiem jest dąb szypułkowy. Interesującym elementem wycieczkowym parku jest aleja wierzbowa, której najczęstszym gatunkiem jest wierzba wiciowa. Całość parku dopełniają przedwojenne asymetrycznie rozmieszczone cisy pospolite. W parku, oprócz formacji drzewiastych, występuje bogate runo leśne z takimi gatunkami jak złoć, dąbrówka, kosaciec, kaczeńce, koniczyna, wyka, firletka poszarpana, mniszek lekarski, fiołki, wilczomlecz sosnka, gwiazdnica, miodunka, jasnota purpurowa, zawilec, żywokost. EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
