|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Park Zdrojowy w Polanicy Zdroju powiat kłodzki Ścieżkę dydaktyczną zaprojektowano w oparciu o walory przyrodnicze i historyczne. Poszczególne jej etapy wytyczono na istniejących alejkach wewnętrznych parku. Początkiem ścieżki jest brama wejściowa będąca fragmentem pierwotnego ogrodzenia, które biegło wzdłuż ul. Parkowej. W przeszłości brama była zamykana na noc, zaś wstęp do Parku był płatny. Ogrodzenie Parku zostało zlikwidowane w latach 70-tych XX wieku. 1. Trasę rozpoczynamy od wejścia na teren parku bramą główną znajdującą się przy ul. Parkowej. Po prawej stronie wejścia znajduje się Teatr Zdrojowy im. Mieczysławy Ćwiklińskiej, który dobudowano do Pijalni w 1925 r. Budynek ten posiada skromną, klasycyzującą bryłę, z kolumnowym portykiem wejściowym w stylu toskańskim. Po lewej stronie bramy spotykamy dwa pomniki przyrody: topole czarne o wysokościach sięgających średnio 30 m. Drzewa te charakteryzują się ciemną i głęboko spękaną korą, pniem o guzowatych naroślach i odrostach oraz liśćmi na krótkopędach, rombowymi, wydłużonymi i z długim wierzchołkiem, a na długopędach szerokotrójkątnymi. Okazy topoli czarnych są często sadzone jako drzewo alejowe, a ich stare pnie są wyjątkowo malownicze. 2. Kolejno kierujemy się na aleję biegnącą na lewo od wejścia, bogatą w gatunki drzew iglastych, jak świerk, cis, i przechodząc za drewnianą muszla koncertową z prawej strony mijamy kolorową fontannę i dochodzimy do Nowego Domu Zdrojowego (Sanatorium nr 1 "Wielka Pieniawa"). Jest to budynek położony w południowo-wschodniej części założenia parkowego przy głównej alei parku. Budynek ten został wzniesiony w 1904 r. i był reklamowany jako nowoczesny zakład leczniczy. Jego bryła posiada cechy charakterystyczne dla tego typu obiektów kurortowych z początku XX w. Jest on związany integralnie z Zakładem Przyrodoleczniczym i byłą kotłownią. 3. Dalej udajemy się w górę, aleją główną w kierunku pomnika Adama Mickiewicza. W połowie drogi, przy ul. J. Matuszewskiego, napotykamy rosnące obok siebie dwa pomniki przyrody: choinę kanadyjską oraz modrzew europejski. Choina kanadyjska wytwarza bardzo małe szyszki (1,5-2 cm długości), jajowate, miękkie z nielicznymi, zaokrąglonymi łuskami. Igły są bardzo krótkie (0,3-1,8 cm) silnie spłaszczone, najszersze w części dolnej i stopniowo zwężające się. Korona drzewa jest szeroka, stożkowata, o długich, cienkich, nieregularnie ułożonych konarach. Modrzew europejski posiada stosunkowo wąską koronę, korę grubą, spękaną. Igły ma miękkie, zebrane w pęczki, szyszki o długości 2,6 cm o łuskach zaokrąglonych lub wykrojonych, prostych lub lekko odgiętych na zewnątrz. 4. Przechodzimy obok pomnika Adama Mickiewicza, który przedstawia głowę wieszcza wykutą w piaskowcu i ustawioną na postumencie. Odsłonięto go w latach 60-tych, a przed wojną stała tu brązowa figura pasterza, z którą związana była legenda o początkach uzdrowiska. W 1954 r. na jej miejscu stanął gipsowy pomnik Mickiewicza i Puszkina, który po kilku latach, ze względu na nietrwały materiał zastąpiono obecnym monumentem. 5. Kierujemy się prosto do niezwykle okazałego stanowiska różaneczników. Krzewy te wytwarzają bardzo atrakcyjne, szerokodzwonkowate kwiaty, białe lub fioletowe, rosnące po 8-20 z jednego pąka szczytowego. Ich czas kwitnienia przypada na okres od maja do czerwca. Liście tych roślin są zimozielone, błyszczące, całobrzegie, zaokrąglone u nasady, tępe na szczycie, skórzaste, sztywne. Krzewy osiągają różną wysokość od 2 do 6 metrów, a ich szerokość jest zwykle znacznie większa od wysokości. Wśród różaneczników napotykamy pomnik przyrody – jesion wyniosły o wysokości sięgającej 25 m. Drzewo to posiada liście o 7-11 siedzących listkach, wąskojajowatych, owłosionych od spodu, kwiaty skupione w wiechach, a owoce w postaci spłaszczonych orzeszków, o długości 2,5-5 cm. Roślina jest odporna na zanieczyszczenia powietrza, a jej drewno jest cenne – ciężkie, twarde, ale elastyczne. 6. Kolejno udajemy się wzdłuż różaneczników, mijamy sanatorium “Zameczek” i dochodzimy do przecięcia ulic J. Matuszewskiego i M. Konopnickiej. Tu spotykamy grupę żywotników zachodnich – pomników przyrody. Drzewa te posiadają wąską koronę i krótkie konary, liście łuskowate, zielone, spodem żółtawo lub szarawozielone, szyszki - żółtawe, później brązowe, z 4- 5 parami cienkich łusek. 7. Dalej idziemy ulicą J. Matuszewskiego w kierunku Rozlewni Wody Mineralnej “Staropolanka”, a po lewej stronie mijamy żywotnika olbrzymiego – pomnik przyrody o liściach łuskowatych, ciemnozielonych i silnie błyszczących z białawym nalotem na dolnej stronie. Jest to najwyższy gatunek żywotnika, który może osiągać wysokość 75 m. Kolejno po prawej stronie mijamy choinę kanadyjską, po czym skręcamy w prawo i wchodzimy w aleję parkową. Dochodzimy do rozłożystego buka zwyczajnego. Jest to pomnik przyrody o obwodzie pnia 406 cm, wysokości 40 m i średnicy korony sięgającej 30 m. Buk to jedno z najładniejszych naszych drzew leśnych o niezwykle barwnych, jesiennych liściach. Roślina posiada gładką korę, liście faliście karbowane, kwiaty w kątach liści, owoce zwykle 1-2 trójgraniaste orzeszki, zamknięte w pękającej, zdrewniałej okrywie, pokrytej kolczastymi lub listkowatymi wyrostkami. 8. Idąc dalej kierujemy się na prawo od buka w kierunku budynku kotłowni. Dochodzimy do niezwykle okazałego, 25 metrowego klonu jaworu, rosnącego za ogrodzeniem. Roślina posiada liście z ostrymi wcięciami między klapami, owłosione wzdłuż nerwów, kwiaty zielonkawo-żółte, w wydłużonych, zwisających, wielokwiatowych wiechach, a orzeszki wypukłe, o skrzydełkach ustawionych pod kątem ostrym lub równolegle. 9. Przechodzimy następnie wzdłuż tyłu budynku “Wielkiej Pieniawy” i dochodzimy do Pijalni Wód Mineralnych, gdzie kończymy zwiedzanie parku. Budynek Pijalni jest położony w południowo-wschodniej części parku przy ul. Zdrojowej. Został on wzniesiony na osi głównej alei parku w 1911 r. w stylu klasycyzująco-secesyjnym. Jego wystrój zaprojektował w 1929 r. architekt wrocławski Heinz Wendel. Budynek oprócz Pijalni Wód mieści halę spacerową, kawiarenki, liczne sklepiki. Kuracjusze i turyści mogą tam również podziwiać sezonowe wystawy. EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
