|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Park generała Władysława Andersa powiat wrocławski Nieduży park gen. Wł. Andersa położony jest w południowej części Wrocławia, w zielonej dzielnicy Krzyki, na osiedlu Huby. Otoczony jest ulicami: Slężną od zachodu, Kamienną od północy, Borowską od zachodu i od wschodu Wieczystą. Park sąsiaduje przez ul. Kamienną z widokowym Wzgórzem Andersa (utworzonym na powojennym gruzowisku) i nowopowstałym aquaparkiem, od strony ul. Ślężnej z zajezdnią tramwajową i kortami MOSiR, od strony ul. Wieczystej znajdują się ogródki działkowe tzw. “Zielony klin” oraz sztuczne lodowisko i basen MOSiR, a od ul. Borowskiej stacja energetyczna i zespół szkół. Właścicielem parku jest gmina Wrocław, a zarządza nim Zarząd Zieleni Miejskiej (tel. 071 328 66 11). Powierzchnia 6,13 ha zagospodarowana jest jako ogólnodostępne miejsce odpoczynku osób w różnym wieku: wzdłuż alejek, przypominających układ alejek cmentarnych, znajdują się ławki, są dwa zagospodarowane placyki do zabaw dla dzieci. Rozmieszczone są tam kosze na odpadki. Obecnie porządek utrzymuje firma UNIREM. Brakuje oświetlenia – nie działa ani jedna latarnia. Nie ma też szaletów. Do parku można dojechać środkami komunikacji miejskiej. Przyjeżdżający własnym samochodem muszą liczyć się z brakiem miejsc parkingowych bezpośrednio przy parku. Historia W części miasta, w której dzisiaj znajdujemy Park Andersa była wieś nosząca nazwę Nova Willa, czyli Nowa Wieś. Pierwsze zapiski o niej pochodzą z 1346 roku. W 1353 r. nazwę zmieniono na Leimgrouben, tj. Glinianki, prawdopodobnie dla odróżnienia od innej pobliskiej wsi o tej samej nazwie. W 1744 r. połowa wsi została nazwana Huben. Stąd nazwa dzisiejszego osiedla – Huby. Ówcześni mieszkańcy z powodzeniem utrzymywali się z warzywnictwa. W 1868 roku Huben przyłączono do Wrocławia, zaczęto stawiać kamienice czynszowe, a znaczną część zajęły cmentarze kilku wrocławskich parafii: św. Doroty, Bożego Ciała, św. Maurycego, św.. Marcina, kościoła ewangelickiego – zreformowanego, mały cmentarz wsi Huben oraz cmentarz parafii św. Marii Magdaleny. Widoczne są one na planie z 1930 roku, a opis cmentarzy znajduje się w Encyklopedii Wrocławia. Do 1939 roku cmentarze były ogrodzone, wyposażone w niezbędne budynki, alejki zadbane, a grobowce, mauzolea i nagrobki stanowiłyby dzisiaj dzieła sztuki cmentarnej. Świadkowie lat powojennych porównują je ze znajdującym się w pobliżu Cmentarzem Żydowskim – nekropolią muzealną. Istnieją zapisy, że cmentarze te zostały w dużym stopniu zniszczone w czasie działań wojennych w 1945 r. – zburzono ogrodzenia, a kamienie nagrobne miały być użyte do budowy barykad. Po II wojnie światowej osiedle zaczęło stopniowo zapełniać się wieżowcami. Część cmentarzy została przeznaczona pod ich budowę. Cmentarz św. Marii Magdaleny pozostał niewykorzystany. W tym odosobnionym miejscu, według wspomnień świadków, bawiły się dzieci. Także szczątkami ludzkimi. Matki wspominają, że dzieci przynosiły do domów ludzkie kości z odkrytych trumien. Tam też dorośli, z dala od krytyki mieszkańców osiedla, nadużywali alkoholu. Cmentarz nadal niszczał. W 1967 roku – 22 lata od zakończenia wojny – rozpoczęto likwidację cmentarzy. Dużą część kamiennych płyt wykorzystali ponownie wrocławscy kamieniarze. W 1975 roku na uprzątniętym obszarze pocmentarnym, urządzono w czynie społecznym Park XXX-lecia PRL. Z czasem podzielony został na dwa mniejsze parki: część południową nazwano Parkiem Skowronim, a północną – Parkiem Andersa. W omawianym parku zachowały się ślady dawnego cmentarza – charakterystyczny układ alejek, resztki kamieni nagrobnych zachowanych tylko dlatego, że zostały porośnięte drzewami, a także fragment metalowego ogrodzenia –zachowany w pniu drzewa. Jedna z płyt nagrobnych zachowała się w dużym stopniu. Można z niej wyczytać datę śmierci: 29.05.1860 roku. Dzisiaj park jest miejscem odpoczynku i zabawy. Zieleń roślin sprzyja wyciszeniu, a bliskie obserwacje niepłochliwych wiewiórek dodatkowo zbliżają do natury. Park znajduje się w bliskości ruchliwych ludzkich siedlisk – bloków, szkół, miejsc pracy, a także traktów komunikacyjnych, więc drzewa naturalnie zmniejszają poziom hałasu, wzbogacają powietrze w tlen, polepszają jego wilgotność, a latem dają kojący cień. W planach miasta jest odnowienie parku i przyłączenie go, do mającego powstać, nowoczesnego kompleksu sportowo rekreacyjnego. W jego skład wejdą obydwa parki – Andersa i Skowroni, ogródki działkowe, Wzgórze Andersa oraz obecne obiekty sportowe. Dobudowane zostaną korty, mini golf, boisko, fontanna i mały amfiteatr. Przyroda Najcenniejszymi drzewami w parku są kasztanowce zwyczajne (Aesculus hippocastanum) wysadzone we wspaniałej alei kasztanowcowej. Oprócz kasztanowca zwyczajnego w północno-zachodniej części parku rośnie mało znany kasztanowiec czerwony(aesculus carnea), którego kwiaty są purpurowe, a owoce pozbawione kolców. W centralnej części parku pomiędzy dwoma placami zabaw znajduje się aleja lipowa (Tilia platyphyllos). W pobliżu rosną graby pospolite (Carpinus betulus) i jedyny w parku platan wschodni (Platanus orientalis). Do pozostałych drzew rosnących w parku zaliczyć należy klony zwyczajne (Acer platanoides), robinie akacjowe (Robinia pseudoacacia), buki zwyczajne (Fagus sylvatica), brzozy brodawkowate (Betula pendula), jesiony wyniosłe (Fraxinus excelsior), wierzby płaczące (Salix x sepulcralis), sosny (Pinus), jarzęby pospolite (Sorbus aucuparia), sumaki octowe (Rhus typhina), daglezje (Pseudotsuga Carriere) i “rajskie jabłonie”. Ponadto wyróżnić należy rosnące w kępach krzewy forsycji (Forsythia sp.), jałowca pospolitego (Juniperus communis), ligustra pospolitego (Ligustrum vulgare), jaśminowca wonnego (Philadephus coronarius), lilaka (Syringa) i świdośliwy jajowatej. W parku żyją wiewiórki pospolite (Sciurus vulgaris). Te sympatyczne, niepłochliwe zwierzęta można spotkać tam przez cały rok. Wiewiórki są typowymi mieszkańcami drzew. Są aktywne tylko w dzień, gdy zwinnie poruszają się po drzewach, także w dół. Gniazda tworzą z trawy, liści i mchu, ale wykorzystują również stare dziuple i ptasie gniazda. Odżywiają się nasionami drzew, orzechami, owocami jagodowymi, ale również drobnymi zwierzętami, jajami ptaków i pisklętami. Wiewiórki nie zapadają w zimowy sen, jedynie w spoczynek przerywany poszukiwaniem pożywienia. EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
