|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Promenda Staromiejska powiat wrocławski Promenada Staromiejska to pas zieleni po wewnętrznej stronie fosy miejskiej. Powstała po zburzeniu fortyfikacji miejskich na początku XIX wieku. Projekt jej realizowano od 1812 roku zgodnie z założeniami klasycystycznej urbanistyki połączonej z ideą parków angielskich. Po zewnętrznej stronie fosy rozciąga się ul. Podwale, stanowiąca jednocześnie rodzaj obwodnicy. Na kompozycję Promenady Staromiejskiej składają się proste ciągi spacerowe w postaci alej wysadzonych trzema lub czterema rzędami drzew łączące dawne bastiony: Zamkowy, Ceglarski i Sakwowy, które następnie przekształcono we wzgórza widokowe o swobodnej idei parkowej. W powojennym okresie do istniejącego kompleksu dołączono tereny parku Mikołaja Kopernika i kilkakrotnie zmieniono nazwy niektórych odcinków. To, co prawie dwieście lat temu wymyślił radca budowlany Johann Friedrich Knorr wciąż istnieje. A że Promenada nie zachwyca tak jak dawniej? Bo wiele jej ozdób zniknęło. Nie ma na przykład wspaniałych kobierców kwiatowych oraz części fontann. Promenada Staromiejska jednak pozostała miejscem spotkań i niedzielnych spacerów. Park ten zawsze budzi cieple uczucia w sercach wrocławian. Historia Najwcześniejsze dane na temat Promenady pojawiły się w XIX-wiecznej prasie. Promenada była wspominana w związku z likwidacją fortyfikacji. Napoleon w zdobytych miastach wydał rozkaz burzenia murów obronnych. Pojawił się w ten sposób obszar do zagospodarowania, przeznaczony najczęściej na tworzenie parków publicznych. Po pokoju w Tylży (lipiec 1807r.) podjęto decyzję o zaniechaniu odbudowy fortyfikacji, natomiast 3 września 1887 r. zapadła oficjalna decyzja dotycząca utworzenia parku. Za twórcę Promenady uważa się Johanna Friedricha Knorra. W 1813 r.uregulowano fosy, nadano kształt, zgodnie z koncepcją Knorra pozostawiono bastiony. W tworzeniu Promenady można wyznaczyć etapy prowadzonych prac: I – Brama Oławska –Świdnicka II – Brama Świdnicka- Mikołajska III – Brama Oławska-Ceglana Uroczyste otwarcie pod nazwą “Das Waldchen” odbyło się 16.lipca 1816 r. Pierwsze nasadzanie drzew miało miejsce w 1814 r. Początkowo sadzono włoskie topole, w latach 20-tych wiązy, lipy, klony, jarzęby i brzozy. Knorr próbował utrzymać Promenadę w stylu angielskim (brak symetrii). Dyrektor Ogrodu Botanicznego dokonał prób sadzenia gatunków rzadkich i egzotycznych. Rosły tam tulipanowce, katalpy, tuje zwyczajne, wschodnie i wiciokrzewy. Około 1824 r.na fosie pojawiły się łabędzie, był to dar od pruskiego króla – Fryderyka Wilhelma III. Promenada stała się miejscem spotkań wrocławian, odbywały się tam uroczystości, pokazy sztucznych ogni, obchody jubileuszów. Stosunkowo krótki czas powstawania Promenady zawdzięczamy konsekwencji w działaniu mieszkańców i władz miejskich. Twórca promenady - J. F. Knorr, urodzony we Wrocławiu w 1775 r., posiadał wykształcenie budowlane, był Stadbaumkonduktorem. Przez 12 lat sprawował funkcje miejskiego radcy budowlanego. Za działalność na rzecz Wrocławia w 1878 r. został uhonorowany pomnikiem ustawionym przy szpitalu św. Bernarda w 1821 r. z niewyjaśnionych powodów w wieku 46 lat przestał sprawować funkcje radcy budowlanego. Od 1823 r. promenadą opiekowała się Komisja do spraw Upiększania Miasta, na jej czele stał radca policji – Blumenthal i dyrektor Ogrodu Botanicznego, dr Geppert. Przyroda Promenada Staromiejska jest wpisana do rejestru zabytków Wrocławia. Znajdują się tu liczne gatunki drzew i krzewów. Najciekawsze z nich to grupy starych cisów (Taxus baccata), zlokalizowane m.in. przy Muzeum Architektury i Placu Teatralnym, a także platany klonolistne (Platanus xhispanica) rosnące wzdłuż całej promenady. Spotkać możemy również okaz kasztanowca czerwonego (Aesculus carnea), który dodaje parkowi wiele uroku, tak jak i liczne pomniki przyrody. Zaliczamy do nich m.in. miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba) o obw. 290cm, wiązowiec zachodni (Celtis occidentalis) o obw. 297cm oraz trzy platany o obwodach: 388cm, 436cm, 692cm. Warto też wspomnieć o klonie srebrzystym (Acer saccharinum), surmii zwyczajnej (Catalpa bignonioies), rokitniku (Hippophaë rhamnoides) i buku zwyczajnym (Fagus sylvatica ) które również zdobią promenadę. Wśród drzew rosnących na terenie parku znaleźć możemy również robinię akacjowa(Robinia pseudoacacia), grab zwyczajny (Carpinus betulus), wiąz górski (Ulmus glabra, olszę czarną (Alnus glutinosa), aleje składające się z lip szerokolistnych (Tilia platyphyllos), drobnolistnych (Tilia cordata), kasztanowców zwyczajnych (Aesculus hippocastanum L.) i różnych gatunków klonów oraz miejscami dużych skupisk platanów. Wzdłuż promenady ciągnie się fosa, w której występuje dużo gatunków ryb, w tym pokaźnych rozmiarów karpie, które możemy podziwiać z drewnianej kładki nieopodal placu Jana Pawła II. Brzegi fosy porastają drzewa i krzewy, takie jak lilak pospolity (Syringa vulgaris), jaśminowiec wonny (Philadelphus coronarius), dereń biały (Cornus alba), ligustr pospolity (Ligustrum vulgare), śnieguliczka biała (Symphoricarpos albus), tawuła japońska (Spiraea japonica), ognik szkarłatny (Pyracantha coccinea). Według inwentaryzacji przeprowadzonej w listopadzie 2005 r. ogólny stan zdrowotny wymienionych drzew jest na ogół dobry, jednak niektóre z nich z uwagi na uszkodzenia, wymagają zabiegów pielęgnacyjnych. EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
