|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Park im. Juliusza Słowackiego powiat wrocławski Park Słowackiego, o powierzchni 5,74, ha położony jest w centralnej części Wrocławia (17o2'45''E, 51o6'35''N) na wysokości ok. 120 m n.p.m. między al. J. Słowackiego, ul. Frycza Modrzewskiego, ul. Purkyniego i pl. Powstańców Warszawy. Opiekę na parkiem sprawuje Zarząd Zieleni Miejskiej we Wrocławiu. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się Muzeum Narodowe, którego oddział, Panorama Racławicka zlokalizowany jest na terenie parku. Do parku przylega też Muzeum Architektury, dawny klasztor bernardyński. Po drugiej stronie alei Juliusza Słowackiego znajduje się gmach Poczty Głównej, w którym mieści się Muzeum Poczty i Telekomunikacji. Historia Park położony jest na części terenu dawnego Nowego Miasta, które zostało założone przez księcia Henryka III w dniu 9 kwietnia 1263 r. jako samodzielny organizm miejski lokowany na prawie magdeburskim. Wcześniej istniała na tym miejscu osada. Pierwszym wójtem Nowego Miasta był Gerard z Głogowa, a jego mieszkańcami byli przede wszystkim: rybacy, tkacze, garncarze – stanowili “polski element ludnościowy”. Żyli w tym miejscu długo – nazwa ulicy Polskiej (Polonicalis platea, Polnische Gasse) przetrwała do lat powojennych. Nowe Miasto przyłączono do Wrocławia w roku 1327. Park utworzono na miejscu części zburzonych fortyfikacji miejskich. Najwcześniej (lata dwudzieste XIX w.) były urządzane fragmenty parku między klasztorem bernardyńskim a fosą łączącą Oławę z Odrą. W 1878 r. fosa została zasypana, a w 1884 r. przekopano nowe ujście Oławy, dzięki czemu powiększyła się powierzchnia parku. Następny etap rozbudowy parku nastąpił po II wojnie światowej, ponieważ w wyniku działań wojennych została zniszczona okoliczna zabudowa. Na tym terenie w 1966 r. przystąpiono do budowy rotundy Panoramy Racławickiej. Po drugiej stronie obecnej ulicy Jana Ewangelisty Purkyniego, na brzegu Odry znajdował się Bastion Ceglarski (obecne Wzgórze Polskie). Zbudowany został w 1585 r. jako element wałów Nowego Miasta. W podziemiu były potężne kazamaty (wykorzystywane jeszcze po wojnie jako magazyny). W drugiej połowie XVIII w stał się częścią budowanego wówczas pierścienia fortyfikacji, a w 1807 r. razem z innymi fortyfikacjami wrocławskimi został, na rozkaz Napoleona, zburzony. Ze względu na walory widokowe pozostawiono tylko wzgórze i podziemia. Zadrzewione wzgórze otrzymało w 1880 r. imię Karola Holteia, pisarza i aktora – tu stał też jego pomnik. Obecnie część podziemna wymaga zagospodarowania, a samo wzgórze jest chętnie odwiedzane przez spacerowiczów. Rozciąga się z niego piękny widok na Ostrów Tumski. Wraz z Parkiem Słowackiego i Bulwarem Xawerego Dunikowskiego biegnącym wzdłuż Odry, stanowi ważny w tym miejscu zielony teren wypoczynkowy. Przyroda Park im. Juliusza Słowackiego to jeden z większych kompleksów zieleni znajdujący się w centrum Wrocławia. Jest uzupełnieniem Promenady Staromiejskiej - pasa zieleni rozciągającego się wzdłuż fosy miejskiej i łączącego się z Odrą. Wśród drzew rosnących w parku możemy zobaczyć pomniki przyrody: 10 platanów klonolistnych (Platanus hispanicaa) oraz miłorzęba dwuklapowego Ginkgo biloba). Warte uwagi są także katalpy (Catalpa) pięknie kwitnące wiosną, a jesienią wzbudzające zainteresowanie wiszącymi z nich długimi strąkami. Mało znanym, rosnącym w parku drzewem jest skrzydłorzech kaukaski (Pterocarya fraxinifolia) z długimi owocostanami. Wędrując parkowymi alejkami spotkamy także wiele innych drzew: klony, kasztanowce, robinie akacjowe, lipy, dęby, graby, buki (odmiana purpurowa), wierzby, jesiony, modrzewie, świerki. Ostatnio posadzono także tulipanowce i miłorzęby. Wzdłuż niektórych alejek i na trawnikach rosną różne krzewy iglaste i liściaste: forsycje, śnieguliczki, trzmieliny, jaśminowce, czarne bzy, ogniki, irgi, różaneczniki, mahonie, cisy, jałowce. Przed Muzeum Architektury rośnie tamaryszek i pigwowiec. Po ścianach rotundy pnie się bluszcz pospolity. Wzdłuż ulicy Frycza Modrzewskiego rosną jarzęby szwedzkie. Szczególnie pięknie wyglądają zimą z czerwonymi owocami. Wiosną na trawnikach w barwnych kobiercach rosną krokusy, śnieżyczki, stokrotki, fiołki, wilczomlecze, złocie żółte, ziarnopłony wiosenne, jasnoty, przetaczniki i wiele innych. Ze względu na położenie w centrum miasta, większe zwierzęta rzadko tu występują, ale np. pozostałości fortu Wzgórza Polskiego są jesienią i zimą wykorzystywane przez nietoperze – nocki rude i mopki. Spotkać możemy też lisa, jeża i kunę. Z większych ptaków gniazduje puszczyk. Zimą spotykamy żerujące gawrony i wrony siwe. Wrony stale są obecne – podczas każdego wyjścia przynajmniej kilka widziałyśmy. Podobnie często spotykamy gołębie. Z mniejszych ptaków pospolite są sikorki bogatki, których gniazdo wypatrzyłyśmy w latarni w pobliżu pomnika J. Słowackiego. Słychać je i widać w różnych miejscach parku. Niespodzianką dla nas był widok kowalika na pniu lipy w pobliżu rotundy. Jesienią i wiosną spotykałyśmy szpaki. Na Zatoce Gondoli pływały kaczki i mewy śmieszki. Kaczkę także zobaczyłyśmy pod pomnikowym platanem. EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"
